Ben ik een populist?

Amsterdam. De stad verandert in hoog tempo in een eentonig consumptiegebied waar inwoners zich een weg banen door miljoenen toeristen. Met een paar stedelingen en een glas wijn hebben we het over wethouder Ollongren die cruiseschepen uit de stad wil weren. Symboolpolitiek? Mijn tafelgenoten verschillen van mening maar delen het gevoel dat ‘er eindelijk eens naar ons wordt geluisterd’.
Een week eerder. Donald Trump wint de verkiezingen. Clinton hoort in de gevangenis en er komt een muur bij de Mexicaanse grens. Symboolpolitiek? Lezend in Amerikaanse blogs, blijkt Trump voor veel kiezers toch degene die ‘ons het beste begrijpt’.
Nog wat eerder zag ik Wouter Bos bij het tv-programma Pauw. Bos toonde een fragment waarin Newt Gingrich, voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden in de VS, het ‘gevoel van onveiligheid’ als waarheid neerzet naast de FBI-feiten die een CNN-journaliste noemt.

Een prikkelende herkenning maakt zich deze weken van mij meester. Het is precies wat ik hoor bij mijn gesprekken in organisaties: ‘eindelijk iemand die ons begrijpt’. Maakt mij dat een populist? Nee. Maar hoe zal ik die herkenning duiden?

Een gevoelde waarheid is ook een waarheid die ik serieus neem. Feiten, architecturen en systemen ten spijt. Ze doen er niet toe. Tenminste, niet meteen. In veel organisaties kom ik ondersteunende stafafdelingen tegen die notoir slecht zijn in het maken van verbinding. Met de beste bedoelingen bieden zij technische concepten aan, gebaseerd op feiten en principes. En als ze niet worden begrepen willen ze dat best nóg een keer uitleggen. Desnoods in jip-en-janneke-taal.

Dat is een belangrijk signaal. Zodra ik bij mensen de behoefte zie om in jip-en-janneke-taal iets uit te leggen of uitgelegd te krijgen, suggereer ik om te stoppen en je af te vragen of je niet iets bent vergeten: verbinding maken door in te spelen op gevoel.

Hoe doe je dat? Door je oprecht te verdiepen in wat de ander bezighoudt en waar dat gevoel vandaan komt. De kans is groot dat je dan samen bij vraagstukken uitkomt die een heel andere oplossing nodig hebben dan die je vooraf had bedacht of waar de ander niet gehinderd door enige kennis zelf om heeft gevraagd. Daar creëer je heel veel energie mee.

Als inspelen op gevoel buiten je ‘comfort zone’ zit, probeer je dan te verwonderen als een kind. Wees nieuwsgierig en stel je op als beginner. Luisteren en vragen stellen is belangrijker dan praten. Het gaat niet om uitleggen en overtuigen maar om te leren wat de ander ziet. En hoewel je waarschijnlijk de oplossing al paraat hebt, moet je die even vergeten. Eerst moet je verbinding  maken. Als politici het kunnen, kunnen wij het ook. De oplossing komt later. Bijna vanzelf, anders dan bedacht, sneller en veel beter.

 

Meer weten?
Bel of mail Erik van Lenthe

0651854525
erik.vanlenthe@moreinfo.nl